سایتی برای تالش

کوبیدن اشخاص تا کی

ناکرده گناه در جهان کیست بگو

آنکه گنه او نکرد چون زیست بگو

من بد کنم و تو بد مکافات دهی

پس فرق میان من و تو چیست بگو

معمولا  بیشتر ما عادت داریم وقتی از پندار کسی خوشمان نیامد اورا به باد انتقاد بگیریم یا بکوبیمش؛ به جای اینکه دوستانه حرف او را سنجیده و پندار او را از دریچه دید خود او بنگریم. اگر اینگونه کنیم بی شک ایده های کسی را که به ما رای خود را ابراز می دارد پاس داشته و باشد که کمکش کنیم.

به راستی آیا از خود پرسیده ایم چرا ما فرار مغزها داریم. چرا باید هوشنگ امیر احمدی به جای تالش در آمریکا باشد،چرا دکتر گیتی ها یا دکتر احسان یارشاطر دانشنامه ایرانیکا را در آمریکا با کمک دانشگاه کلمبیا  باید برپا کند. چرا باید دکتر شفیعی کدکنی در سرزمین خود نفس نکشد و غربت را نفس بکشد. براستی ما را چه می شود.

به تازگی در خبرگزاری ها منتشر شد که رئیس سازمان میراث فرهنگی اعلام کرد رونوشت کتاب قانون ابن سینا از موزه آرامگاه شیخ بوعلی سینا به سرقت رفته و گفته سوال در این زمینه بی مورد است چراکه چه انتظاری می توان داشت وقتی تا سال پیش حتی این موزه فاقد برق اضطراری بوده است.

حال ما می آییم و هارون شفیقی را به نقد می گیریم و خانم میرزایی را نیز چنین. می آییم از شهرام آزموده بد می گوییم و خود در قزوین می نشینیم و برای دیگران پاپوش می دوزیم. زیر آب یکی را می زنیم و برایش پرونده سازی می کنیم یا حتا اسامی،اشخاص و القاب افراد را به سخره می گیریم. ما وارثان کورشیم؟ ما وارثان سورناییم؟ ما را چه شده؟ گاهی از خودم می پرسم من برای سرزمینم چه کرده ام. می خواهم در خیابان فریاد برآرم که ای مردم حق عبور و مرور را رعایت کنید. احترام را بیاموزید ولی خوود ناخوداگاه در انها غرق می شوم و خلاف آب رود شنا می کنم.

تالش ما امروز دارد با دو جناح دست و پنجه نرم می کند. عده ای که صادقانه برای پویایی آن می کوشند و بسیار نیز ممکن است کارشان دارای ایراد باشد و لی این از ارزش کارشان نمی کاهد و عده ای دیگر که همه چیز را به باد نقد می گیرند. در مورد اشعار ، نام و رفتار گروه اول فقط و فقط ایرادات و نقص ها را دیده و آنها را به زیر ذره بین افراط می برند.

بیایید تخم دوستی در دلها بفکنیم.